W wielu domach zakupy robi jedna osoba, która co tydzień wraca objuczona torbami. To męczące, zwłaszcza gdy nie ma samochodu. Znacznie łatwiej jest, gdy kilka osób w rodzinie bierze na siebie po kawałku listy. Wtedy nikt nie dźwiga wszystkiego naraz, a zakupy stają się wspólną sprawą, a nie ciężarem jednego dorosłego.
Zacznijcie od wspólnej listy. Może to być kartka na lodówce albo lista w telefonie, do której każdy dopisuje to, czego brakuje. Raz w tygodniu spójrzcie na nią razem i podzielcie ją na części: pieczywo, warzywa, nabiał, artykuły domowe. Każdy dostaje swoją część, a rodzina wie, kto za co odpowiada i w którym sklepie trzeba się zatrzymać.
Kto co niesie
Rozdzielajcie zadania według trasy. Osoba, która wraca z pracy obok piekarni, kupuje pieczywo. Ktoś inny, kto przechodzi koło targu, bierze warzywa i owoce. Dzieci mogą pomagać w drobnych zakupach, na przykład po mleko albo chleb, jeśli sklep jest blisko domu. Dzięki temu uczą się samodzielności, a dorośli mają mniej pracy.
Ustalcie też, kto sprawdza domowe zapasy. Jeśli wszyscy kupują jednocześnie, łatwo o powtórki: kilka paczek makaronu i ani odrobiny mąki. Dlatego warto sprawdzać listę przed wyjściem. Zapiszcie, co już kupiono, i skreślcie te pozycje. Mała tablica przy wejściu i marker to często wszystko, czego potrzeba, żeby uniknąć zbędnych wydatków.
Zmieniajcie się rolami. Jeśli jedna osoba zawsze kupuje ciężkie rzeczy, poczuje się przeciążona. Ustalcie rotację: w jednym tygodniu ty niesiesz napoje, w kolejnym ktoś inny. Wspólne torby, sakwy i plecaki można pożyczać, tak żeby każdy miał odpowiedni sprzęt. Dobre wyposażenie wszystkich domowników ułatwia wspólne zakupy.
Raz na jakiś czas usiądźcie i sprawdźcie, jak działa podział. Czy ktoś ma za dużo? Czy pojawiają się nieporozumienia? Wprowadźcie poprawki, tak żeby system służył całej rodzinie. Kiedy zakupy dzielą się na kilka osób, każdy wraca do domu z lżejszymi torbami i lepszym humorem, a rodzina zyskuje cenny czas na wspólne sprawy. Warto też co jakiś czas zrobić jedną wspólną wyprawę po zakupy, żeby nikt nie zapomniał, jak to jest robić je razem, i żeby dzieci widziały, skąd biorą się rzeczy na stole.
